( 548 ) 



schuldig , dat echter hoogst eenvoudig en het volgen- 

 de was : « omdat indei'daad deze steiTen altijd vallen." 

 Ik had zelfs een oogenblik nadenken noodig , om mij te 

 herinneren , dat werkelijk deze Meteoren zich altgd 

 met een' meer of minder scherpen hoek naar den ho- 

 rizon bewegen , en dat men nimmer eene vallende ster 

 van den horizon naar het zenith ziet oprijzen. Wel, 

 vervolgde de schrandere Natuuronderzoeker na mijn 

 antwoord : wat volgt er uit de daadzaak , dat de 

 schijnbare beweging van alle verschietende sterren naar 

 den horizon gerigt is ? Het viel mij niet moeijelijk in te 

 zien , en te antwoorden , dat het uit deze bepaalde 

 rigting volgt , dat de vallende sterren op den oogen- 

 blik , wanneer zij waargenomen worden , zich naar 

 den aardbol toe bewegen , tot den aardbol behooren , 

 en op geen zeer grooten afstand van ons, maar inte- 

 gendeel zich waarschijnlr)k binnen de grenzen van on- 

 zen dampkring bevinden. 



„Het was dit antwoord , dat degroote WOLLASTON 

 uit mij wenschte te lokken. 



Naderhand ben ik in de gelegenheid geweest , een 

 verschijnsel waar te nemen, dat mij de gegrondheid 

 van dit gevoelen schijnt te bevestigen , en dat ik der 

 mededeeling niet geheel onwaardig acht. 



In de maand September 1829 bevond ik mg te 

 Bergen in Henegouwen , en bewoonde aldaar in het 

 hoogst gelegen gedeelte der stad een vertrek , dat , op 

 eene hooge verdieping gelegen , mij een vrij uitzigt over 

 een groot gedeelte van den sterrenhemel vergunde. 

 Gedurende eenen zeer warmen nacht zag ik van daar 

 eene verbazende menigte vallende stei-ren het zwerk 

 doorkruisen ; de hemel was buitengemeen helder , 

 en ook de menigvuldige vallende sterren schitterden 



ge- 



