( 4i ) 



Men ziet uit deze opgaven , dat er , ook in den hoo- 

 geren ouderdom des booms nog houtkringen gevormd 

 worden , welke op het noodjaar van deszelfs ouderdom 

 nog weinig minder dik zijn, dan ophetiSC; doch 

 dat er beneden den loo-jarigen ouderdom meerdere 

 onregelmatigheden hierbij plaats hebben. Soortgelijke 

 Tabellen , over vele soorten en vele individu's medege- 

 deeld , zouden over den gang der vegetatie veel licht 

 verspi'eiden. Men zoude welligt de middelbare dikte 

 der jaarringen van iederen boom kunnen te weten ko- 

 men , en daardoor uit de dikte eens booms tot deszelfs 

 ouderdom kunnen besluiten. — Waarschijnlgk nemen 

 de meeste boomsoorten , na eenen zekeren ouderdom 

 (bij voorbeeld de eiken na 60 — 80 jaren) , meer regel- 

 matig dan vroeger , in dikte toe. 



Men zoude ook , door vergelijking met stammen van 

 bekenden ouderdom , uit de dille tot derzelver ou- 

 derdom kunnen besluiten. Zoo spreekt evelyn van 

 eenen reusachtigen eikenboom , welke in 1660 te Wel- 

 becklane stond , welks omtrek r)5 voeten en 1 duim , 

 en de middellijn derhalve ongeveer 11 voeten bedroeg. 

 Deze zelfde eik was nog in i/?^ aanwezig , eii had toen 

 12 voeten in middellijn , en was dus, binnen den tijd 

 van 120 jaren, i44 lijnen dikker geworden. Hieruit 

 kan men opmaken , dat de jaarlijksche aanwas bij dezen 

 boom ongeveer even groot was , als bij den 555-jarigen 

 eikenboom der Tabel. Neemt men aan , dat de jaar- 

 lijksche aanwas bij beide eiken gelijk is geweest , dan 

 was de eik van Welbecklane in 1660 ongeveer i5oo, 

 en in 1775 meer dan i4oo jaren oud. 



Door deze en andere middelen (in het werk uitvoeri- 

 ger aangewezen) , komt men tot de kennis van den hoo- 

 gen ouderdom , dien sommige boomen bereiken kunnen. 



On- 



