( 95 ) 



goten, bleek het spoedig, dat de in/usoria geen licht 

 verspreiden. Rudolphi werd ook ooggetuige van 

 het lichten van andere diertjes, die tot het geslacht 

 Polynoë behooren , in het zeewater voorkomen , en 

 geïsoleerd met zoutzuur overgoten werden , waarna 

 zij lichtten en stierven. Ehrenber G noemt ze Po- 

 lynoë fulgurans. Poggendorff's Annalen ^ 

 i85i , Bd. XXIII , S. 147. 



Men zal het niet overbodig achten , dat ik hierbij 

 herinnere aan hetgene reeds in cook's Reize rondom 

 de fVereld, 1795, door PASTEUR, Deel I, bl. 

 5 en 25 , en Deel IV, bl. 21 en 244 , hiervan opgetee- 

 ketd is. Deel I , bl. 5 , spreekt c o o k van een dier 

 « van eene hoekige gedaante , omtrent di'ie duimen lang 

 (( en een duim dik , met een doorloopend gat doorboord 

 «en eene bruine vlak aan het eene einde." Banks 

 en SOLANDER noemden dit üagi/sa , omdat zij in 

 het water met zeer schoone kleuren schitteren. Bl. 23 

 en 24 , Deel I, lezen wij van het lichten der zee : « Het 

 « water scheen lichtstralen uit te geven, die zeer naar die 

 « van den bliksem geleken , maar niet zoo zwaar ; zij 

 <^ waren zoo menigvuldig, dat men er somtijds acht 

 « of tien bijna op hetzelfde tijdstip te zien kwam. Wij 

 « waren van gedachten , dat zij van het een of ander 

 « lichtend dier voortkwamen. In dit denkbeeld werden 

 « wij bevestigd , toen wij , het werpnet uitgeworpen 

 « hebbende , eene soort van Medusa of kwal ophaal- 

 « den , die , toen zij binnen boord was , de kleur van 

 (^ sterk gloeijend metaal had en een wit licht van zich 

 « gaf. Wij vingen te gelijk met deze dieren eenige zeer 

 « kleine krabben van drie verschillende soorten , die 

 « elke zoo veel licht vertoonden als een glimworm , 

 « schoon het dier tienmaleu kleiner was." 



Deel 



