( 109 ) - 



worden meestal de wortelloten en luchtwortels van den 

 stengel afgesneden , en daarom worden in de Lissa- 

 bonsche sasseparille niet die sterke houiige steugels 

 aangetroffen , welke men ziet in de dus genaamde /«/z- 

 ge Sassep. van Caracas en V era-C raz , welke 

 meer in den handel voorkomt over Jamaiha en 

 Spanje, denkelijk van Smilax officinalis, humb. 

 — De wortels der eerstgenoemde Braziliaansclie Sass. 

 zijn dunner, minder gerimpeld, met eenen roodbruinen 

 weinig glanzenden bast , en eene meelachtige kern , die 

 uit cellenweefsel bestaat. — De Indianen verzamelen 

 dezelve gedurende, het gansche jaar, zoo lang als de 

 vloed toelaat plaatsen te naderen , waar dezelve groeit. 

 Deze wortelschoten droogt men boven een klein 

 "Vuur, bindt ze tot bosjes van 4 — 5 voeten lang , en i 

 voet dik , en aldus brengt men ze op de Braziliaansclie 

 markten. — Om ze voor wormen te bewaren, waaraan 

 deze melige wortels zijn blootgesteld, legt men ze in 

 Brazilië in de bovenste deelen der huizen , waar zij 

 de bei'ookingen ondergaan , waarvan nog soms sporen 

 aan dezelve te bemerken zijn. 



f.) Eryt/iroxjlum coca, LAM. (Ypadu-plani) 

 zoude men de Thee van Peru en Boven-Marannon 

 noemen kunnen , daar de bladeren denzelfden prikkel 

 hebben ; genoemde bladeren zijn zoo groot als die van 

 kersenboomen , zijn bleekgroen en van eene leedere 

 textuur , de smaak is bittei'aehtig en zoet , eenigzins te 

 zamentrekkende, de reuk is aangenaam. Men droogt 

 ze in ovens en brengt ze in een houten mortier , al- 

 leen , of met bijvoeging van de asch van Cecropia 

 peltata , tot een fgn poeder, men bewaart ze dan in 

 een' hollen grashalm. De Indianen maken van genoemd 

 poeder hetzelfde gebruik als de Turken van de opium , 



en 



