398 J. VAN IPEREN OVER DE 



verre die genoodigd en opgeroepen wor- 

 den , om dit Lied aan te nooren : vooral 

 die, welke leven zullen dan, wanneer de 

 volkomene vervullinge der Prophetie, in 

 dit Gedigt vervat , tot fland gebragt zal 

 zyn. Men zou misfchien kunnen ver- 

 moeden , dat Jofua , niet gelykelyk met 

 Mofe , maar afzonderlyk , niet by beurt- 

 vervanginge , maar in eene agtereenvol- 

 gende opfnydinge, het zelfde Lied aan 

 Israël had bekend gemaakt. Maar zulk 

 verzinfel koomt niet overeen met den ge- 

 wyden fchryfftyl, die Hofea den zoon 

 vanNun al te naaw aan Mofe, in het op- 

 zeggen van dat Lied , verbind (i). Mo- 

 fe, 't is waar, word gezegd alle de woor- 

 den van H Lied gefproken te hebben : maar, 

 behalven dat dit in zekeren zin waar was, 

 om dat hy, by 'tleeren van den zin der 

 woorden, alles alleen deed(k), zoo word 

 egter, ten opzigte van het leggen in hun- 

 nen mond, en het /preken voor de ooren 

 des volks, dat is, van het aanheffen en 

 opdeunen, dit zoo verklaard, door hy 

 en Hojea de zoon van Nun : dat men niet 

 behoeft te twyffelen, of die Hofea ver- 

 gezelfchapte en vervong Mofe in het 

 Beurtgezang. 



ö. XXXIII. 



co Deut.XXXII: vs.44. 



