412 J. VAN IPEREN OVER DE 



Bitter verderf en den tand 

 Der wilde beesten onder hen zenden , 

 Met vurig venyn van Jlangen des fiofs» 

 Van buiten zat H zvuaerd ivegrsoven , 

 En uit de binnenkameren de wanhoop , 

 Ook den jongeling , ook de jonge maagd. 

 Het zuigend kind met den gryzen man. 



MESSIAS en MOS E. 



Ik zeide: aan Spaanders zal ik ze van een doen 



f patten : 

 Ik zat hunne gedagtenisfe uit het menschdom doen 



ophouden : 

 Tf^are V niet , dat ik de verfmading des vyands 



te /chromen had. 

 Op dat zig hunne tegenpartyen niet vervreemden 



mogten , 

 Op dat zy niet zeggen mogten : onze hand is hoog 



geweest : 

 Maar Jehova heeft dat alles niet verrigt. 

 JVant zy zyn een volk , dat zig bedtrft door zuU 



ke overleggingen , 

 En daar is geen bedaarde overweginge in hun» 



HEMELCHOOR en JOSÜA. 



O dat zy wys wierden , op dat zy dat verftonden ! 

 Dat zy opmerkzaam wierden op hun uiteinde ! 



iVaar^ 



