4lS J. VAN IPEREN OVER DE 



dit Lied , fprekende en zingende in- 

 koomt ? My dunkt waarlyk , dat , als men 

 zulke gewisfe blyken van eenen Beurt- 

 zang befpeurt , men zig dan ook wel 

 verlof mag aanmatigen, om de Afwisfe- 

 lingen daar te plaatzen , daar het ons ge- 

 fchiktst voorkoomt: fchoon men juist 

 daarom die bepalinge niemand behoeft 

 op te dringen, 't Kan wezen , dat men 

 daar in mistast, zoo lang men het Digt- 

 fluk zelf, in zyne poêtifche bedoelingen 

 en zegswyzen nog niet oordeelkundig 

 genoeg doorzogt en ter toetze gebragt 

 heeft (r). 



Ö. XLV. 



(r) Na dat deze Vcrhandelinge reeds afgefchreven 

 lag, vielen my in de handen de Disfertatie van den 



Heer RUCKERSFELDER inCantkum Deborae^ Gron. 

 1753 en de Nota Critica & Exegetica in Gen. XLIX. 

 Deut. XXXIII. Exod. XV. Jud. V. van den Heer 

 TELL ER, Hal. & Helmftad. 176Ó, Ik merkte dat 

 die Heeren beide, op hunne wyze, hier eenen 

 Beurtzang hadden aangetrolTen. Volgens den Heer 

 RUCKERSFELDER IS dit Lied eene Pindarifche 

 Ode van 4 Groote strophen, welke telkens we- 

 derom verdeeld zouden zyn, elke in eene Strophe^ 

 u^jztiftrophe en Epodos ,• eindelyk zou alles afloopen 

 in een Slotgezang vs. 31, en zoo vond hy er een 

 Driezang: Barak moet de Strophen: iemand^ die gansch 

 Isra'él 'verheelde , de Antifirophen : en Debora de Epoden heb- 

 hen opgezegd. Maar van dien iemand^ dien Isra'él wr- 

 heelden zou^ vinde ik geene voetftappen in denText. 

 Eenvoudiger fchynt my toe de Afdeelttige in Choren 



van 



