﻿( 
  83 
  ) 
  

  

  leedkunde 
  der 
  dieren 
  en 
  op 
  de 
  natuurlijke 
  geschiedenis 
  

   betrekking 
  hebben. 
  Vooral 
  rigtte 
  soemm 
  erring 
  

   in 
  rijperen 
  leeftijd 
  zijne 
  aandacht 
  op 
  de 
  merkwaardige 
  

   overblijfsels 
  eener 
  vroegere 
  schepping, 
  die 
  in 
  den 
  

   schoot 
  der 
  aarde 
  bewaard 
  zijn 
  , 
  om 
  eerst 
  in 
  later 
  dagen 
  

   door 
  de 
  beide 
  CAMPERS 
  , 
  door 
  buckla 
  N 
  D, 
  door 
  

   eenen 
  CU 
  VIER 
  naauwkeuriger 
  onderzocht, 
  en 
  als 
  in 
  

   het 
  leven 
  tei-ug 
  geroepen 
  te 
  worden. 
  Aan 
  de 
  bemoei- 
  

   jingen 
  dezer 
  mannen 
  voegde 
  soEMMERRiNode 
  zg- 
  

   ne 
  op 
  eene 
  hem 
  waardige 
  wijze. 
  

  

  De 
  algemeene 
  trek 
  van 
  alle 
  geschriften 
  van 
  s 
  o 
  E 
  M- 
  

   MERRiNOis 
  eene 
  ongekunstelde 
  waarheidsliefde, 
  wel- 
  

   ke 
  zich 
  in 
  eenvoudigheid 
  , 
  in 
  billijkheid 
  omtrent 
  de 
  ver- 
  

   diensten 
  van 
  anderen, 
  in 
  een 
  fijn 
  gevoel 
  van 
  gepast- 
  

   heid 
  openbaart. 
  Hij 
  hechtte 
  hooge 
  waarde 
  aan 
  z:^ne 
  we- 
  

   tenschap, 
  en, 
  omdat 
  hij 
  waarheid 
  zocht, 
  en 
  waarheid 
  al- 
  

   leen, 
  achtte 
  hij 
  het 
  eene 
  vak 
  zijner 
  wetenschap 
  niet 
  boven 
  

   het 
  andere, 
  en 
  bleef 
  van 
  partijdige 
  ingenomenheid 
  , 
  zoo 
  

   veel 
  hem 
  mogeUjk 
  was, 
  bevrijd. 
  Hij 
  kon 
  het 
  niet 
  dulden, 
  • 
  

   dat 
  sommige 
  schrijvers 
  bij 
  enkele 
  deelen 
  van 
  het 
  men- 
  

   schelijk 
  ligchaam 
  in 
  zulk 
  eene 
  verrukking 
  geraakten 
  , 
  als 
  

   waren 
  de 
  overige 
  grover 
  , 
  onbeduidender 
  , 
  minder 
  kun- 
  

   stig, 
  minder 
  bewonderingwaardig. 
  « 
  Als 
  ik 
  van 
  deze 
  

   deelen 
  mij 
  eenige 
  kennis 
  mag 
  toeschrgveu 
  ," 
  zoo 
  drukt 
  

   hij 
  zich 
  daaromtrent 
  uit(*), 
  « 
  dan 
  moet 
  ik 
  bekennen 
  , 
  

   dat 
  ik 
  de 
  hand 
  voor 
  even 
  fijn 
  , 
  voor 
  even 
  zamenge- 
  

   steld 
  , 
  voor 
  even 
  bewonderingwaardig 
  houde 
  als 
  het 
  

   oog. 
  Want 
  ik 
  ga 
  van 
  de 
  gedachte 
  uit 
  : 
  het 
  oog 
  is 
  oog 
  , 
  

   de 
  hand 
  is 
  hand. 
  Men 
  kan 
  zich 
  tegen 
  zulke 
  onwijsgee- 
  

   rige 
  eenzijdigheid 
  niet 
  genoeg 
  in 
  acht 
  nemen. 
  Wil 
  men 
  

  

  o- 
  

  

  (*) 
  In 
  de 
  voorrede 
  van 
  het 
  tweed,e 
  gedeelte 
  van 
  het 
  V*** 
  

   Deel 
  zijner 
  Ontleedkunde 
  van 
  het 
  menschelijk 
  ligchaam. 
  

  

  