﻿( 
  353 
  ) 
  

  

  eene 
  groote 
  kracht 
  zoo 
  plotseling 
  kan 
  ontstaan 
  , 
  en 
  even 
  

   zoo 
  snel 
  weder 
  verdwijnen. 
  Wat 
  toch 
  kan 
  het 
  zijn, 
  

   hetwelk 
  zulk 
  een 
  zwaar 
  gewigt 
  zoo 
  dadelijk 
  als 
  aan 
  een 
  

   niet 
  ophoudt? 
  Hoe 
  laat 
  het 
  zich 
  begrijpen, 
  dat 
  een 
  

   weinig 
  water 
  met 
  eene 
  geringe 
  hoeveelheid 
  zuur 
  , 
  eene 
  

   plaat 
  zink 
  en 
  eene 
  plaat 
  koper 
  zulk 
  sterke 
  werkingen 
  

   kunnen 
  voortbrengen 
  ? 
  Zegt 
  men 
  , 
  dat 
  deze 
  vverkingen 
  

   ontstaan 
  door 
  het 
  stroomen 
  van 
  eene 
  of 
  twee 
  electrische 
  

   vloeistoffen 
  door 
  of 
  langs 
  de 
  geleiders 
  , 
  dan 
  is 
  men 
  

   eigenlijk 
  nog 
  weinig 
  gevorderd. 
  Want 
  hoe 
  moet 
  men 
  

   zich 
  dat 
  stroomen 
  dier 
  vloeistoffen 
  , 
  wanneer 
  men 
  er 
  

   twee 
  aanneemt 
  , 
  voorstellen 
  ? 
  Loopen 
  zij 
  elkander 
  , 
  

   als 
  in 
  twee 
  goten 
  , 
  voorbij 
  ? 
  Waarom 
  vereenigen 
  zij 
  

   zich 
  niet 
  dadelijk 
  , 
  gelijk 
  in 
  de 
  verklaring 
  der 
  twee 
  elec- 
  

   U-iciteiten 
  , 
  volgens 
  de 
  onderstelling 
  van 
  dufay, 
  

  

  SYMMER,ANTONIUS 
  B 
  RU 
  GM 
  ANS 
  , 
  H 
  AU 
  Y, 
  W 
  I 
  L- 
  

  

  CHE 
  en 
  COULOMB? 
  En 
  in 
  allen 
  gevalle 
  , 
  vanwaar 
  

   het 
  overgroot 
  vermogen 
  , 
  hetwelk 
  aan 
  zulke 
  onweeg- 
  

   bare 
  vloeistoffen 
  moet 
  worden 
  toegeschreven 
  ? 
  Ik 
  kan 
  

   nog 
  altijd 
  niet 
  nalaten 
  van 
  aan 
  eenig 
  verband 
  tusschen 
  

   de 
  zwaartekracht 
  zelve 
  , 
  en 
  de 
  electro-magnetische 
  ver- 
  

   schijnselen 
  te 
  denken. 
  Ofschoon 
  wij 
  toch 
  de 
  wet 
  ken- 
  

   nen 
  , 
  volgens 
  welke 
  de 
  zwaartekracht 
  werkt 
  , 
  weten 
  wij 
  

   even 
  weinig 
  van 
  de 
  oorzaak 
  , 
  welke 
  die 
  kracht 
  voort- 
  

   brengt. 
  Indien 
  wij 
  ons 
  in 
  bespiegelingen 
  verkiezen 
  toe 
  te 
  

   geven 
  , 
  roept 
  men 
  ons 
  dadelijk 
  , 
  en 
  te 
  regt 
  , 
  de 
  woorden 
  

   van 
  CICERO 
  toe: 
  Sed 
  veniamus 
  nunc 
  , 
  si 
  placet 
  ^ 
  

   ad 
  somriia 
  philosophorum. 
  (*) 
  Liever 
  willen 
  wg 
  ein- 
  

   digen, 
  met 
  de 
  woorden 
  van 
  denzelfden 
  welsprekenden 
  

   wijsgeer 
  op 
  het 
  onderwerp, 
  hetwelk 
  ons 
  bezig 
  hield 
  , 
  

   toe 
  te 
  passen 
  (f). 
  Curfiat 
  quidque 
  quaeris? 
  R^ecle 
  

  

  (*) 
  De 
  Diviaat. 
  24. 
  

   (t) 
  Ibid. 
  39. 
  

  

  1 
  om~ 
  

  

  