﻿( 
  -"89 
  ) 
  

  

  dings-uitsteeksel 
  der 
  onderkaak 
  eene 
  dwarsche 
  rigting 
  

   heeft 
  en 
  zich 
  dus 
  alleen 
  maar 
  op 
  en 
  nedei* 
  zoude 
  bewe- 
  

   gen, 
  en 
  geene 
  horizontale 
  beweging 
  toelaten. 
  

  

  Maar 
  bestaan 
  nu 
  werkelijk 
  bij 
  de 
  Walrussen 
  deze 
  ka- 
  

   rakters 
  in 
  die 
  mate, 
  dat 
  zij 
  daarom 
  in 
  éénen 
  rang 
  niet 
  

   alleen 
  met 
  Tijgers 
  , 
  Hijaena's 
  en 
  Honden 
  , 
  maar 
  ook 
  met 
  

   Egels 
  en 
  Spitsmuisen 
  moeten 
  geplaatst 
  worden, 
  of 
  zijn 
  

   er 
  niet 
  in 
  hun 
  voorkomen 
  en 
  hun 
  geheele 
  maaksel 
  zul- 
  

   ke 
  belangrijke 
  bijzonderheden 
  op 
  te 
  merken 
  , 
  welke 
  ons 
  

   moeten 
  bewegen, 
  om 
  deze 
  dieren 
  liever 
  eene 
  meer 
  na- 
  

   tuurlijke 
  plaats 
  te 
  geven 
  in 
  eenen 
  afzonderlijken 
  rang 
  

   tusschen 
  de 
  overige 
  zoogdieren 
  en 
  de 
  Celacea? 
  Dit 
  

   laatste 
  denkbeeld 
  is 
  mij 
  altijd 
  veel 
  aannemelijker 
  voor- 
  

   gekomen 
  , 
  omdat 
  ik 
  geloof, 
  dat 
  men 
  de 
  karakters 
  , 
  waar- 
  

   naar 
  men 
  de 
  Dieren 
  in 
  rangen 
  zal 
  verdeden 
  , 
  vooral 
  

   moet 
  afleiden 
  van 
  die 
  eigenschappen 
  , 
  door 
  welke 
  dei"- 
  

   zelver 
  geheele 
  levenswijze 
  bepaald 
  wordt. 
  

  

  De 
  karakters, 
  uit 
  de 
  tanden 
  ontleend 
  , 
  zijn, 
  naar 
  mijn 
  

   oordeel 
  , 
  niet 
  van 
  dien 
  aard 
  , 
  dat 
  daarom 
  de 
  Walrussen 
  

   tot 
  den 
  rang 
  der 
  vleeschvretende 
  dieren 
  zouden 
  moeten 
  

   gebragt 
  worden. 
  Ik 
  weet 
  wel 
  , 
  dat 
  de 
  Heer 
  R 
  A 
  P 
  P 
  , 
  geleid 
  

   door 
  het 
  denkbeeld, 
  dat 
  de 
  Walrus 
  het 
  eenigste 
  voor- 
  

   beeld 
  zoude 
  opleveren 
  van 
  een 
  vleeschvretend 
  dier 
  zon- 
  

   der 
  snijtanden, 
  in 
  de 
  onderkaak 
  deze 
  tanden 
  in 
  den 
  Foe- 
  

   tus 
  van 
  eenen 
  Walrus 
  heeft 
  opgezocht 
  en 
  werkelijk 
  ge- 
  

   vonden 
  (*); 
  maar 
  even 
  zeker 
  is 
  het 
  ook, 
  dat 
  die 
  tanden 
  

   bij 
  den 
  volwassenen 
  , 
  zelfs 
  nog 
  jongen 
  Walrus 
  zoo 
  volko- 
  

   men 
  verdwijnen 
  , 
  dat 
  men 
  er 
  zelfs 
  geen 
  spoor 
  meer 
  van 
  

   aantreft: 
  zoodat 
  zij 
  dus 
  op 
  de 
  levenswijze 
  dezer 
  dieren 
  

   volstrekt 
  geenen 
  invloed 
  kunnen 
  uitoefenen, 
  even 
  min 
  

   als 
  dit 
  de 
  enkele 
  snijtanden, 
  welke 
  men, 
  gelijk 
  wij 
  za- 
  

   gen 
  , 
  

  

  (•) 
  t. 
  a. 
  pi. 
  , 
  S. 
  io8. 
  

  

  