﻿( 
  74 
  ) 
  

  

  spïiaennideuni 
  het 
  ligchaam, 
  de 
  achterste 
  vleugels 
  

   zijn 
  de 
  grondplaten 
  , 
  en 
  de 
  wandbeenderen 
  de 
  dekpla- 
  

   ten. 
  Niet 
  tevreden 
  met 
  deze 
  inzigten 
  te 
  hebben 
  opge- 
  

   geven 
  , 
  bedient 
  zich 
  de 
  Schrijver 
  nu 
  ook 
  in 
  het 
  be- 
  

   schrijvend 
  gedeelte 
  steeds 
  van 
  deze 
  nieuwe 
  benamin- 
  

   gen, 
  en 
  spreekt 
  b. 
  v. 
  van 
  rnggedeelte 
  van 
  den 
  primairen 
  

   vvervelboog 
  van 
  het 
  bekkenuiteinde 
  , 
  als 
  hij 
  de 
  dwarse 
  

   uitsteeksels 
  der 
  heiligbeenswervels 
  vermeldt. 
  Men 
  moet 
  

   dus 
  gedurig 
  deze 
  benamingen 
  als 
  in 
  een 
  woordenboek 
  

   opzoeken, 
  zoolang 
  men 
  nog 
  niet 
  bekend 
  met 
  dezelve 
  

   is 
  ; 
  dit 
  verzwaart 
  de 
  studie 
  van 
  het 
  boek 
  zeer 
  , 
  en 
  is 
  ook 
  

   onnoodig. 
  Wanneer 
  men 
  weet 
  , 
  dat 
  de 
  gemeenschap- 
  

   pelijke 
  kelk 
  der 
  iSy/7^^/ze*/s/e/z 
  , 
  het 
  anthodium, 
  uit 
  

   hracteae 
  bestaat, 
  zal 
  men 
  daarom 
  bij 
  de 
  beschrijving 
  

   dezer 
  bloemen 
  het 
  woord 
  anlliodium 
  niet 
  weglaten? 
  

  

  De 
  Schrijver 
  doorloopt 
  uu 
  de 
  verschillende 
  dierklas- 
  

   sen. 
  Bij 
  de 
  visschen 
  handelt 
  hij 
  vooral 
  over 
  Fetromy- 
  

   son 
  , 
  Sgualus 
  en 
  Cyprinus, 
  als 
  drie 
  tijpen 
  of 
  hoofd- 
  

   vormen. 
  Het 
  bevreemdde 
  ons 
  niet 
  weinig, 
  dat 
  op 
  S. 
  129 
  

   KUHL 
  als 
  de 
  eerste 
  genoemd 
  wordt, 
  die 
  de 
  bovenkaak 
  

   der 
  roggen 
  en 
  haaijen 
  als 
  os 
  palatiheschoMviA. 
  zou 
  heb- 
  

   ben 
  (in 
  zijne 
  Beitrdge 
  zur 
  Zool. 
  , 
  1820, 
  4°). 
  Hoe 
  kan 
  

   het 
  den 
  Schr. 
  onbekend 
  zijn, 
  dat 
  CUVIER 
  reeds 
  ia 
  

   i8i4 
  deze 
  ontdekking 
  gemaakt 
  heeft 
  (Me/n. 
  du 
  Mus., 
  

   I,p. 
  122), 
  en 
  daarop 
  in 
  de 
  eerste 
  uitgave 
  van 
  zijn 
  Régne 
  

   animai 
  (1817) 
  de 
  verdeeling 
  der 
  visschen 
  gegrond 
  

   heeft? 
  — 
  Het 
  os 
  coracoideum 
  der 
  visschen 
  wordt 
  

   geheel 
  willekeurig 
  het 
  i'uggedeelte 
  van 
  den 
  primairen 
  

   wervelboog 
  van 
  het 
  bekken 
  uiteinde, 
  d. 
  i. 
  een 
  dwars 
  uit- 
  

   steeksel 
  der 
  heiligbeenwervels 
  genoemd. 
  

  

  Bij 
  de 
  amphibiën 
  heeft 
  de 
  Schr. 
  , 
  den 
  beeuigen 
  toe- 
  

   stel 
  , 
  dien 
  MAYER 
  bij 
  de 
  slangen 
  ontdekte 
  of 
  al 
  thaüs 
  

   naauwkeuriger 
  beschreef, 
  aan 
  eene 
  andere 
  beschou- 
  

  

  wings- 
  

  

  