VRAGE VOOR °T JAAR MDCCLXXIL 4 
wy hooren niets, of het komt ons voor; 
niet in het afgetrokkene, maar in zyne 
omftandigheden en toevalligheden , zoo 
voorgaande, tegenwoordige als toeko- 
mende, Men gist, men vermoed , men 
raad, men voorfpelt, eer men er zig op 
toelegt. Ja daar is, als ’t ware, eene 
onvermydelyke neiginge des gemoeds, 
om meer op te merken, uit het geen 
zig aan onze Zintuigen opdoet, dan de 
bloote befchouwinge fchildert in den 
fpiegel van ons Verítand, Zou men der- 
halven die aangeboreneK unstdrift, in wel- 
ker keurigheid en verhevenheid wy bo= 
ven de overige dieren uitmunten, en dien 
wy vry en eigenaardig altoos gebruiken, 
juist alleen in eenen Natuuronderzoeker 
moeten dempen en verftikken? en hem, 
in Zyne onfchuldige en Godverheerly- 
kende bezigheid, die vernuftige Gevolg- 
trekkingen benyden of misduiden, wel- 
ke hy, onder het Waarnemen en by het 
herdenken zyner gemaakte Ontdekkin- 
en, onmogelyk, zonder zyne menfche- 
yke natuur te verzaken, nalaten en ver: 
zuimen kan? Neen! want, in weerwil 
van alle eigenzinnigheid, zal hy zelf, 
die mogelyk het eerfte lid der Vrage 
gaarne ontkend en wederlegd zou zien, 
CVEN 
