98 J. VAN IPEREN ANTWOORD OP DE 
ben , alleen daarom, om dat uitmuntende 
vernuften, omtrend de mogelykheid der 
witworfchinge en uitvindinge , ofte wel om- 
srend het bepalen der Oorzaken, een be- 
fisfertd vonnis bebben geveld, Want men 
zal doorgaansch vinden, dat de Natuur- 
onderzoekers alte bekrompen zyn gee 
weest ; in het optellen der Oorzaken, en 
dat zy zig dus-menigmalen vergrepen 
hebben , met het uit{luiten van andere 
byvallende Oorzaken, die met de Hoofd- 
oorzaken, ter vorminge en vertooninge 
van het Verfchynzel, famenliepen. Er 
valt my thans, terwyl ik dit fchryve, 
geen beter voorbeeld by, om ter ophel- 
deringe van dezen Regel te verftrekken, 
dan de Gevolgtrekkinge, welke de Rid- 
der NEWTON, uit de bekende Proef- 
neminge, met twee op elkanderen ge- 
drukte brilglazen en de Zeepwaterbellen, 
maakte , om reden te geven van de Kleu- 
ren, in de Natuurlyke Lichamen voor- 
komende: te weten, dat dezelve, enkel 
en alleen (met uitfluitinge van andere 
Oorzaken) zouden moeten worden toe- 
gefchreven, aan de meerdere of mindere 
dikte der kleine fchilfertjes of deeltjes, 
uit welke zy worden faamgefteld, Want, 
“dat alleraanmerkenswaardigst is, de 
| Ke Heer | 
