226 J. PAP DE FACARAS ANTWOORD OPDE 
De onvergelykelyke LerBNrrz fpeelde , 
niet zonder veel gerucht en toejuichin- 
ge ‚ zyne rol op het tooneel der Natuur- 
unde, zoo wel als op de tooneelen van 
alle menfchelyke kunften en wetenfchap- 
pen. Want alzoo hy ook eene uitmun- 
tende fchranderheid aanbragt tot het uit- 
vorfchen der Natuurgeheimen, ftemde 
hy daar omtrend met NEWTON geree- 
delyk in, dat de Natuur zelve naar ha- 
re eigene wetten moest ondervraagd en 
zy met de Wiskunde vereenigd worden. 
Maar in ’t bepaalen der Natuurkundige 
oorzaken, poogde hy die uitterfte grens- 
fcheidingen, welke NEw TON als ’*t ware 
ter ftuitinge der menfchelyke onderneem- 
zucht had gézet, te overfchryden, en 
de werktuigelyke wyze van filofofeeren , 
om 
AD 
$ A Wi le ez zeil Ni DEN (DD NN 7 
Gs 
Suas, ut in omnis Eruditionis humane , ita eti= 
am in Phyfices theatro partes, non fine ftrepitu et 
applaufu egit incomparabilis, Leibnitzius. Excel- 
lentisfimum enim ingenium ad rimanda Nature fe- 
creta ille etiam afferens, in eo facile Newtono 
asfenfus est: ipfàm de legibus fuis esfe interrogan- 
dam, et eum Mathefi conjungendam. Sed in Phy- 
ficis rerum caufis asfignandis, ultimas illas, quas 
Newtonus humane induftriee quafi fixerat colum= 
nas, fuperare, et mechanicam philofophandi, vel 
: om 
