160 J. PAP DE FAGARAS AN T WOORD OP DE 
ten, nedervalt. Vootwaar! indien er ees 
nige kragt van aantrekkinge is, blyft 
zy niet in het onderwerp, tot welks 
wezen zy echter behoort, maar zy ftrekt 
zich - uit--naar iets dat „mensizich. 
verbeeld, buiten het zelve te zyn, en 
eene plaats te beflaan, die: van. des- 
zelfs ruimte onderfcheiden is, Maar , 
„met welk recht, brengt men. die tot 
deszelfs wezentlyke eigenfchappen ? Ge- 
wisfelyk , zoo men de wezentlyke hoe- 
danigheeden met de lydingen niet. ver- 
mengen en verwarren wil, is het noodig, 
dat, als men de toeeigenzels eener zaak 
onderzoekt, men dezelve, in naarvol- 
ginge der Wiskunftenaars, afzonderlyk 
onderfcheiden van alle anderen , befchou- 
we, Derhalven , zoo men een Herer 
ak 
td 
pus gravitet, linea diretionis, juxta quam grave , 
fibi permisfum, cadat. Vis profecto attrahendi fi 
qua est, non manet in fubjetto, ad cujus esfen- 
tiam tamen pertinet, fed tendit in aliquid, quod 
extra illud exiftere, feparatumque ab ejus fpatio 
locum occupare, concipitur. Quo itaque jure il 
lam, ad estentiales proprietates referes? Certe nifi 
esfentiales qualitates, cum pasfionibus permifcere 
volueris, oportet, ut dum in rei attributa inquiris „ 
eam feparatam ab omnibus aliis (Mathematicos imi- 
tan 
