224 J, PAP DE FAGARAS ANTWOORD OPDE 
aan tot het uitvorsfchen van de oorzaas 
en der dingen, Maar kunnen zy dan 
een juist meetperk bepaalen voor de 
menfchelyke naarftigheid, dat noch te 
naby, noch te afgelegen is? Hoe veel 
beter doen dus die wysgeeren, die de 
grenzen der verpligtingen, naar Cicero’s 
etuigenisfe, veel verder dan billyk was, 
ebben uitgeftrekt, op dat wy, wan- 
neer wy met onzen geest naar het einde 
ftreeven , daar nochtans blyven ftilftaan, 
daar het betamelyk is. _ | 
*Is een gladde en fteile weg, ik be- 
kenne ‘t, waar langs men naar de oor« 
zaaken der dingen voortwandelt „ en zy 
is belemmerd met groote klippen. Maar 
alles wat fchoon is, is ook moeilyk te 
verkrygen; en de Ouden hebben reeds 
ge- 
rS 4 Ne, Nl, ONIN (2 
Nn 
nos voluit, jufto citius detegantur. An metam 
humane induftrie juttam quae nec nimis propin= 
ua, nec remota fit figere posfunt? Quanto melius 
illi Philofophi, qui fines officiorum „ tefte Cicero- 
ne, longius quam par erat protulerunt, ut dum ad 
extremum animo Contendisfemus, ibi tamen, u= 
bi oportet , confifteremus. 
Lubrica fateor , et preeceps est via, qua ad rerum 
causfas itur, ac ingentibus impedita fcopulis. Sed 
ardua femper esfe quae pulcra, nec dari ad verita- 
tes 
