470 Je W. PARIS OVER °T VERBAND 
niet aangenaam zyn, en noch veel min- 
der om ’er zo een oordeel over te vel- 
len, ’t welk tot een beweeggrond voor 
den wille zou konnen verftrekken, om 
het goede te verkiezen, dewyl zy zel- 
ven de allerfterk{te beweeggrond zyn, 
om het niet te doen. Zyn ’er bedaar- 
de oogenblikken, dat de ziele begint 
natedenken, en ontwerpen wil maaken 
tot betere voorneemens en befluiten, 
de eerfte aanval der zinlyke drift werpt 
die overhoop, zo dra hy maar van bui- 
ten verleidende voorwerpen ontmoet, 
hy trekt alle aandacht en begeertens der 
Ziele tot zich zelven, hy verdicht uit- 
vlugten, maakt voorwendzelen en uit- 
zonderingen , onderwerpt alle gedachten 
en overleggingen onder zyn gebied, en 
weet die zo te fchikken en te doen wer- 
ken als de zinlykheid begeerd en heb= 
ben wil. Zy maakt zich eerst meester 
van den wille, daarna folterd ze het 
verftand, om zich een fyflena te for- 
men, waar in ze meend te konnen be- 
rusten, en in het welk het Zheoretisch 
en Prafisch deel door een zwaai van 
geestige gedachten in zo een nauw ver- 
band word gebragt, als ter begunftiging 
van die groote hoofdles dienen pr 
i aas 
