VAN VERSTAND EN WILLE, 477 
Men onderfcheid eene doode en eene 
levendige kennis, de eene blyft werke- 
loos, de andere gaat in het begeerte 
vermogen over, en brengd daar eene 
bepaalde uitwerking voort. Het onder- 
fcheid is waarachtig, maar het brengd 
ons daar niet, waarwe zyn moeten, 
" Hoe word de kennis levendig en werk- 
daadig? even dit is het, dat men weeten — 
wil, Welke trap van klaarblykelykheid 
en zekerheid word tot eene levendige 
kennis vereischt? Moetze beftaan uit 
louter duidelyke begrippen, daar zich 
geene onechte en verwarde denkbeelden 
inmengen, moetze haare zekerheid. ver- 
krygen door een inzien in den faamen- 
hang der zedelyke waarheden, moet ze 
de eene met de andere konnen verbin- 
den, en dat verband afleiden uit onwraak- 
baare grondbeginfelen? Dan waren de 
Wysgeeren ‚die de konst van betoogen 
verftaan, de deugdzaamfte menfchen, 
en men vind eenvoudigen, die in het 
beoefenen van hunnen pligt yveriger en 
getrouwer handelen, dan de grootfte 
Geesten, Hoe dikwyls leerd de onder: 
vinding, dat zodanige kennisfen „ die 
door redeneering verkreegen worden, 
minder werkzaam zyn, dan zelfs de 
| zul. 
