490 Je. We. PARIS OVER °T VERBAND 
ker en ingewikkeld in, zonder dat men 
den faamenhang en ontwikkeling der 
denkbeelden gewaar word, De gewoon- 
te doed dan, wat in den beginne door 
voorftelling van redenen en beweeggron- 
den gedaan is, Het befluit van waar- 
heid tot pligt, van pligt tot daadelyke 
uitvoering, gaat dan zo fchielyk voort, 
dat men goed doed, zonder. zich tel- 
kens de gronden en redenen voorteftel- 
len, die ‘er ons toe aanzetten. Men 
maakt de Conclufie , zonder aan de prae- 
misfen te denken, Men vraagd niet, 
wat is myn pligt, wat moet ik doen, 
waarom toet ik het doen? maar % heet 
dan aanftonds:. dit is myn pligt, dit 
moet ik doen, dit wil ik doen, zonden 
zich met veele bedenkingen en redewis- 
felingen optehouden. 
„En hierin beftaat dan de waare en 
rechte deugdzaamheid, of die gelukkige 
gemoedszin, dle kennis en pligt, ver- 
{tand en wille, vlug en vaerdig. faamen- 
hecht, de grandregelen van het waare 
en valfche, goede en kwaade: niet eerst 
opzoekt, of motiven tegen, motiven 
fteld.‚-en- zich vermoeid met voor-en te- 
gen; eer men tot de zaake- komt, een 
belluit neemt „en werkzaam word; ken 
| ier 
