VAN VERSTAND EN WILLE. 495 
ven leeren kennen, op dat hy weete; 
waar zyne zwakíte plaats is, en wat hy 
te doen heeft, om zyne neigingen tot 
het kwaade te ontkrachten, ten’ einde 
dezelve tot het goede fterker en meer 
heerfchende worden. Maaas 
‚Is dit niet te verwachten dan na veele, 
geduurig herhaalde , ernftige en welmee: 
nende poogingen en oefeningen , zo kan 
het met het verkrygen van zedelyke 
hebbelykheden in het goede niet anders 
dan zeer’ langzaam toegaan, en veel 
langzaamer, dan by de Philofoophen 
en Zedeleeraars gewoonlyk onderfteld 
word. Gefchied in de natuur niets door 
een fprong, en moet ’er iets túsfchen 
beide koomen, waardoor de overgáng 
van het eene uiterfte tot het andere 
doenlyk en begrypelyk word, zo kan 
men zich, volgens de natuur van den 
mensch en zyne vermogens, eene ‘plot- 
zelyke en als door een {prong gewroch- 
te verandering van eene heerfchende 
kwaade in eene overweegendeen heer- 
fchende goede neiging, niet voorftellen. 
Deeze verandering is eene fuccesfive , en 
dikwyls ongemerkt voortgaande verbe- 
tering der zielsvermogens. Ten aan- 
zien van den tyd kan er by den een of 
| an- 
