DE TWEEGEVECHTEN. 569 
deren, fchoon uit eigen lyfs noodweer , beeft 
ter neêr gelegd, is een par wan vera 
wondering voor andere volken, God fpreekt 
zoo eenen vry, en het Gemeenebest ver- 
oordeelt hem ter dood , terwyl het hem be- 
klaagt. Zy offert aan het gemeene wel- 
zyn een mensch op, die-ongelukkig is, 
zonder“ fchuldig te- wezen. En ik zie 
„waarlyk geen de minfte reden, waarom 
ik niet gerust dit gevoelen zoude durven 
onderfchryven ; ik twyftele toch zeer , of 
niet wel dezen en genen op een eerloos 
fchavot hun leven verloren hebben, die 
nimmer in de Goddelyke vierfchaar aan 
manflag fchuldig ftonden, en het onge- 
lukkig flachtoffer der onkunde geweeest 
zyn, alleen door misverftand hunner 
rechteren , die zich meenden van hun- 
nen plicht te kwyten. 
Kan men van de menfchelyke zwak- 
heid zoo veel koelheid van geest vergen, 
dat iemand alle omftandigheden wikke 
en wege, en wel in zoo een tydftip dat 
hy zich op het onverwachtst in het groot- 
fte levensgevaar bevindt ? ja, moet by een 
aangevallenen de fchrik. niet oneindig 
vermeerderen, en zyne denkenskracht 
niet oneindig verminderen en gefchud 
worden, wanneer hy overdenkt de naau- 
Nn 5 we 
