654 JW. TE WATER OVER HET 
verwonderen, dat fommigen zich aan ’t 
begraven in de kerken {tooten en daar 
tegen uitvaren, als iet oneigens en on- 
betamelyks. Hy zal, vermoedelyk, 
zoo weinig in Nederland als in Enge- 
land, groote begunftigers van dit zyn, 
gevoelen aantreffen, maar veel eer hef- 
tige beftryders.—- Of de denkbeelden 
van zyne wederftreveren enkel ontftaan 
uit eene al te ver gaande en kwalyk be- 
grepene naauwgezetheid, wil ik gaar- 
ne overlaten aan elks oordeel, die den 
oorfprong en de fchadelykheid van het 
hedendaagsch gebruik, te voren aange- 
wezen, in aanmerkinge zal nemen. — 
Men kan, ’t is waar, zorgedragen, dat 
de grondflagen der kerkgebouwen geene 
fchade lyden; maar is *t wel zoo ge- 
makkelyk, de fchadelyke uitwaasfemin- 
en van ’t verrottend vleesch te verhin- 
deren? Ik denke, neen: ten ware men 
befloot, elk Iyk in een gemetfeld graf, 
afzonderlyk, neêrteleggen, en zooda- 
nig graf nooit naderhand te openen, , 
om ’er een ander lyk bytezetten. Dan, 
hoe haast gouden de grootíte kerken, 
vooral in volkryke fteden, in zulk ge- 
val, te klein worden ter bevattinge van 
de dooden? Daarenboven, hoe zarde 
: et 
