BEGRAVEN IN DE KERKEN. Ó66$ 
den weg te willen aanwyzen, zou de 
wermetelheid zelve zyn. Het zy my 
echter geoorloofd, het een en ander 
hier omtrent, ten dienfte van mynen 
lezer, aantemerken, Vooraf zou het 
niet onnuttig zyn, zekeren bepaalden 
tyd in ’t algemeen vast te ftellen, hoe 
lang de dooden onbegraven mogen bly- 
ven, of, gelyk men fpreekt, boven de 
aarde gehouden worden, Immers dit 
verdient ook wel aandachtige opmerk- 
zaamheid, vooral wanneer ‘er eenige 
befmettende of aanftekende ziekten heer- 
fchen. Men kon eenige plaatfen, in ’ 
open veld, op een behoorlyken afftand 
van de fteden gelegen, en daar de wind 
best kan doorwaaien, afperken ter be- 
gravinge van de armen, welker behoef: 
tigheid het betalen van alle zoogenaam- 
_de kerk-rechten affnydt. Dit is te nood- 
zaaklyker, om dat het in veele fteden 
van Nederland gebruiklyk is, de armen 
by meenigte in een en *t zelfde graf 
neêrtezetten, de doodkisten niet behoore 
lyk met aarde te bedekken, maar alleen 
fommige losfe planken op den mond 
van graf te leggen. Welken onaange- 
naamen reuk dit te weeg brenge, voor- 
namelyk by nat en laf weder, weten zy 
Tt 5 best 
