ip4 J. MACaUET OVER DE 



worden. Podagriflen leeren allengs hun- 

 ne pynen geduldig verdragen , en die 

 fmartelyke kwael wekt hun zoo veel leets 

 niet, als zy doet, fchoon minder zwaer , 

 in een , die voor het eerst aen het voet- 

 euvel ligt. Alles wordt draeglyk door 

 gewoonte en tyd , hierom zong o V i- 

 Dius: 



De Stier wordt met den tyd gewoon aen trage ploegen. 



En bukt en kromt voor 't hard en lastig juk den nek. 

 Het Paerd leert met denty d zich naer de ly nen voegen, 



En draegt den ruwen toom inzynen harden bek. 

 De tyd betemt den Leeuw, in Afrika geboren^ 



En lenigt zynen aerd en oude grimmigheid. 

 Een Indifche Oliüint leert naer een' meefter hooren , 



En oefent met den tyd een' flaeffchen arrebeid. 

 De tyd eet ploeg en fteen en harde diamanten. 



De tyd verzagt den haet,en mindert zwaer verdriet. 

 De tyd vertroost een hart , benard aen alle kanten. 



De tyd verzagt het al , maer myne rampen niet(a}. 



De tyd echter zal Nazo*s rampen ver- 

 zagt hebben , en hem aen Gefië doen 

 gewennen. Zyne Treurzangen zyn te 

 geeftig en kunftig voor een harte, door 

 onvertroostbare droefenisfe getroffen, en 

 toonenmeenig keer een' gemaekten, ge- 



dwon- 



(a) Trift. Lib. IV. Eleg. 17. 



