210 J. MACaUET OVEB de 



voren. De Cicufa was weder zyn toe- 

 vlucht ; doch nu vondt hy die gewensch- 

 te hulp niet meer. Hy nam haer dage- 

 lyks tot een grooter veelheid , en bege- 

 rig naer het leven , dat hy zeker van dit 

 middel wagtte, nam hy 'erfomtyds zoo 

 veel van , dat hy duizelig werdt. De af- 

 gang, dien hy te voren onder het ge- 

 bruik van het geneesmiddel wel hadt ge- 

 had, verminderde, en hieldt eindelyk 

 geheel op met fpanningen en winden. 

 Van een gezet Lavement kreeg hy goe- 

 den afgang. Men hieldt eenigen tyd met 

 het gebruik der Ckuta op. De ongeluk- 

 kige toeftand bleef dezelfde , en alle an- 

 dere geneesmiddelen bragten geene de 

 minfte hulp aen. Het lichaem van den 

 lyder was voor de rest tamelyk gezond. 

 Hy hadt geen koortze , doch vermager- 

 de en verzwakte dagelyks. Zyn eenigst 

 zeggen was : konde ik maer eeten. Men 

 gaf wederom de Ckuta tot een dragma 

 alle dag , doch zonder eenige verligting. 

 De lyder, door honger verzwakt, werdt 

 door eene flaepzucht overvallen, fler- 

 Vende, na dat deze drie dagen hadt ge- 

 duerd, zonder koortze. Aenmerklyk 

 vond ik het , dat het ExtraClum Cicutae 

 alleen zoo veel uitwerking niet deedt , als 



wan- 



