ZÊE-POLYPEN. 301 



alleen de kleur van rood in wit veran- 

 derde , gelyk ik dezelve noch tot heden, 

 ruim negen maandenlang, wel bewaard 

 heb in denzelfden ftand met open' ar- 

 men , als of zy noch in leven waren. 



Hoe wonderbaar en vermakelyk is het 

 geftel en de levenswyze van deze fchep- 

 felen! Wie zou zich konnen verbeel- 

 den, dat een dier zoo veel overeenkomst 

 kon hebben met een' plant, geduurig 

 by herhaaling zyn hoofd en voornaam- 

 fte deel des lichaams verliezen , en noch- 

 tans in leven blyven, ja daar by aan- 

 groeijen, en telkens een nieuw hoofd 

 wederkrygen met aanwinst van hals of 

 takken? — Niets is teederer dan het 

 hoofd van deze Polypen , 't welke op 

 deminfte ruwe aanraking afbreekt, maar 

 welk verlies ras geboet wordt met een 

 nieuw hoofd. — Al het welke in de 

 kelk- of huisjes- Polypen zoo geen plaats 

 heeft , en die daarom in dit deel onher- 

 ftelbaar zyn. Daarentegen heeft de goe- 

 de Schepper hen voorzien van eene 

 fteenige of hoornachtige hut , waar ia 

 zy zich met de grootfle vlugheid intrek- 

 ken , en tegen geweld veilig kunnen Hel- 

 len. — Dit zal blyken by de befchou- 

 wing van den cel- blaas- of kelk- Polyp^ 



welks 



