384 J. VAN IPEREN OVER DE 



in de gedenkftukken der aloudheid be^ 

 waard? In de tweede en derde eewe 

 van het Christendom weten wy, dat de 

 Moabiten, Ammoniten, Edomiten en 

 Philiftynen hunne afzonderlyke bena- 

 mingen verloren hebben; de Idumeers 

 zelve en Nabatheërs, als zynde of ver- 

 dreven uit hunne oude woonplaatzen , 

 of onder de Drufen, Suoriers en Ara- 

 biers verfmolten en ingelyfd. Even 

 daarom kunnen die aloude natiën nu 

 niet meer in eene Godfprake vermeld 

 worden , welke hare vervuUinge in de 

 derde en verdere eewen van het Chris- 

 tendom nog verwagte : want dan zou die 

 Voorzegginge duister, dubbelzinnig en 

 gebrekkig geweest zyn ten tyde dat die 

 volkeren nog in wezen waren en dus 

 glad en gaar afw^yken van de vereisch- 

 tens en kenmerken, welke het vernuft, 

 met regt en reden, in de Goddelyke 

 Prophetien zoekt. In gevalle dan , dat 

 men de Godfprake meent op latere ty- 

 den van het Christendom, of op devol- 

 eindinge der eewen, te zien, zal men, ten 

 minflen vooraf en by voorraad , den toe- 

 vlugt tot de Prophetifche Historie moe- 

 ten nemen : zoo als wy die hier befchre- 

 ven hebben. 



§. XVII. 



