478 JUSTUS TJEENK OVER DÈ 



Aardbodem men 2yne aandacht heèfé 

 te vestigen, en hoe het zelve is befcha- 

 pen; het gene nochtans, zoo het we- 

 zen kan , in de Landbefchryving wel de-^ 

 gelyk wordt gevorderd, naar welk al- 

 len, die fcherpzinnig zien , vooral (laan, 

 en zich geen rust geven, totdat zy dit 

 alles hebben opgefpeürd, immers zicÜ 

 weinig voldaan rekenen, zo'o zy brri- 

 trent den aart en ligging der plaatfen 

 in t blinde tasten, en niet ^veten waar 

 die te zoeken of te (lellen zyn. 



Zyn de menfchen gewoon, in 't be- 

 noemen van plaatfen en zaken, den 

 aart en natuur van hun onderwerp door 

 enen welvoegenden naam aan te wyzen!, 

 of worden zy dikwils in 't naamgeven 

 bepaald door enige gelykheid of over- 

 eenftemmlng, die zy in de te benoe- 

 menê zaak met een ander hun reeds 

 bekend voorwerp ontdekken, zoo is het 

 niet vreemd, dat een gedeelte van 't 

 aardryk, het geen zeer naauw overeen- 

 komt met den eerften toefland der aarde ^ 

 dan ook enen zelfden naam dragél 

 Werdt de aarde, in 't begin der fchep^ 

 ping, woest en ledig genaamd, verbor- 

 gen onder ene dikke en akelige duisternis, 

 ^an allen fieraad en heerlykheid verftü- 



ken i' 



