552 JUSTUS TJEENK OVER DE 



fchaduwen behoed en beweldadigd wier- 

 den, hun leven nochtans, hetwelk zy 

 daar in onderhielden, als uit vele getui- 

 genisfen is op te maken , was moeite en 

 verdriet, en alle die onverdiende zege- 

 ningen, welke zy noch genoten, kon- 

 den niet opwegen hunnen gelukftaat in 

 het bewoonde en van wellust overvloey- 

 ende Canaan^ een jieraad der gantjche 

 aarde. Want, om hunne wederfpan- 

 nigheid en zonden wille, moesten zy 

 40 jaren in ene naare ivoestyne weiden , en 

 na een lang en verdrietig om zwerven 

 door een onbezaaid land, en het uithar- 

 den van vele ongemakken en gevaaren, 

 kwamen zy eindelyk in de ruste ISlum, 

 XIVu 33, in het lang gewenschte en ^^- 

 loofde Canaan, 



Dat de valley Badiah een woest en on- 

 bebouwd land geweest is, welks aardryk 

 een dor en droog zand uitleverde , mee- 

 nen wy, dat ons door het woord p»^ 

 Er ets Exod, XIV. 3. wordt te kennen ge* 

 geven : IDlön t^Tsbv ^^^ f ^ND DH D^D3i 

 zy zyn verwerret in den lande, die ivoes- 

 tyne heeft ze bejloten. 



Het volk dat reeds tot êthdm, cian 

 het einde der woestyne , gevorderd was 

 Exod. XUL 20. moest; op den last des 



HEE- 



