[ LXl ] 



höord hadden, daar onder te doen wederkeeren^ 

 *c geen gefchiedde in zooverre, dat de Spaanfche 

 Soldaaten Holland en Zeeland verlieten, en Haar- 

 lem, Goes, Tholen, en andere Steden zich on* 

 der den Prins begaven. 



• : Nu fcheen men wat adem te zullen haaien 5 

 maar een nieuw Landvoogd , Don Jan van Oo« 

 ftenryk, bracht de zaaken weder in nieuwe ver» 

 warring. Hy handelde listiglyk , trok de meeste 

 ■Landfchappen af van de Gendfche bevreediging , 

 en hield zich of hy de Spanjaarden wilde doen 

 vertrekken, maar ftond 'er op, dat zulks te water 

 moehtgefchieden, omdathy voorneemens wasmes 

 dezelve Engeland te overvallen ; doch toen dit af- 

 geflaagen, en het vertrek te lande was bepaald, 

 handelde hy valfchelyk i, en maakte zich meëfter 

 van het Kalleel van INaamen ; dan, dit kwaad loon- 

 de zynen iVIeefter. De Staalen zagen nu 't geea. 

 Oranje hen gewaarfchouwd had, dat Don Jan niet 

 te vertrouwen was, en verklaarden hem opentlyk 

 voor 'sLands Vyand; zy droegen de Landvoogdy 

 ;op aan. Matthias , Aarts -Hertog van Ooftenryk^ 

 onder voorwaarde dat hy den Prince van Oranje 

 tot zynen Stedehouder zoude aanneemen. Dees 

 Vorst was jong, en liet het beftier der zaaken, 

 gelyk men voorzien had, rusten. op den Prins^ 

 aan wiens zyde de Srad Amfterdam ook genood- 

 zaakt werd zich te voegen. Intusfchen bleef Doa 

 •Jan van Oollenryk fteeds woelen; en de Neder- 

 landers , niet machtig genoeg om zich tegen hem 

 „te verzetten, verkooren den Hertog van Anjou, 

 .broeder des Konings van Vrankryk, tot hunnen 

 Befchermheer, maar trokken daar weinig voor- 

 , deels van , en hy keerde te lü^ naar Vrankryk. 

 ;.. Ge- 



