[ LXXVIII ] 



gebofgen was. Zy wonnen in dat jaar noch êd 

 ^erke Steden, Mons, Charleroi en Wamen, en 

 wonnen den Slag by Roucoux in Luikerland. 



Dus toonde de heere, dat Hy met onze 

 Krygsheiren niet uittuog , en het bleek nu haast, 

 dat het in zynen Raad bepaald was, het gevaar 

 noch nader te doen komen , om eene groote 

 verandering in den Staat tq weeg te brengen* 

 Vrankryk had nu al de Ooscenrykfche Nederlan- 

 den bemachtigd , de Staaten dikwyls tot onzy- 

 digheid aangeraaden , men was zelfs toe Vre- 

 dens - onderhandelingen te Breda gekoomen , maar 

 het eerUe moest men weigeren om de goede 

 trouw der Tractaaten niet te lebenden , en de laat- 

 fle liepen vruchteloos af; dus verklaarde de Ko- 

 ning den 17 April 1747, dat hy het Grond -ge- 

 bied der Staaten niet langer zoude ontzien, ea 

 ten zelven daga viel de Franfche Krygsmacht in 

 Staats Vlaanderen, nam het hier tegen over leg- 

 gend Land van Catzand in, en veroverde binnen 

 korten tyd de Stad Sluis, en de meefte plaatfen in 

 Vlaanderen. 



Akelig tydftip! Wanneer men den Vyand mee 

 het oog van deze Stads Muuren befchouwen kon, 

 en daar in aan de vluchtende Ingezetenen, die 

 huis en have hadden moeten verlaaten , fchuil- 

 plaats moest verleenen , en zyne veiligheid vond 

 in zyne gelegenheid aan de Zee, die nu de be- 

 fchermer , gelyk op andere tyden , in Stormen en 

 Watervloeden, de Vyand daarvan was. — Eene 

 zoo onverwachte gebeurtenis baarde fchrik, en 

 waar de tyding daar van kwam, oncfteltenis , 

 wanorde en wantrouwen op de Regeering , die 

 men meende met Vrankryk te heulen, en ver- 

 dacht 



V 



