[CU] 



met deze aanftellinge, kon den voorflag der Staa-* 

 ten, om Oranje, wiens vrienden ook niet flil ge«^ 

 zeten hadden, tot zynen algemeenen Stedehouder 

 in de Nederlanden aantenemen, niet gevoegelyk 

 van de hand wyzen. Wie, denkt Gy, myneHee- 

 ren ! zal nu het meefte bewind voeren , de Land- 

 voogd, of zyn Stedehouder? Wie bereikten nii 

 best hun doelwit, die Matthias tot Landvoogd 

 inriepen, of Oranje en zyne vrienden? Buiten te- 

 genfpraak , de laatften. Het bleek op dat pas , ge- 

 lyk zoo dikwerf te voren, en ook naderhand, dat 

 de naaryver van fommige Grooten geen merkelyk 

 nadeel aan den Vorst kon toebrengen, die, onder- 

 fteund door verftandige en getrouwe vrienden, 

 doorgaans zyn oogmerk langs de gefchiktfte we- 

 gen wist te bereiken. Het was gemaklyk te ver- 

 moeden, dat een Stedehouder, die reeds diep ge- 

 worteld was in 's volks liefde en vertrouwen , die 

 'sLands belangen, door langduurige ondervindin- 

 ge, grondig verllond, die ledert veele jaaren groot 

 gezag in fommige Landfchappen bezat, endiever- 

 ftands genoeg hadt om zich deze gunftige gelegen- 

 heid ten nutte te maken; het was, zegge ik, wel 

 vooruitcezien, dat zulk een Stedehouder den nieu- 

 wen Landvoogd, die jong en vreemd was, der 

 Nederlandfche zaaken geheel onkundig, en wiens 

 doorzicht , fchoon door Lipfius op een' vleyen- 

 4en toon ten breedften uitgemeten , niet zeer ver- 

 re reikte , in korten tyd naar zyne hand zou kon- 

 nen zetten , de klem der regeringe in handen hou- 

 den, doch zich van 's Hertogen naam, midlerwyl, 

 raeefterlyk bedienen. Om van het laatde noch iet 

 te zeggen , en zulks met één bewys , doch 't wel- 

 \q hier meest te pas komt, te ftaye^j, men moet 

 "^ ' • ■ ■ '" Hie? 



