[ CXVlII ] 



ten dien opzichte aan de hand geven, zal ik nieïf 

 ophalen. Het gedrag van Don Jan van Ooltenryk, 

 te voren gemeld, fchynt de naafte aanleidinge ge- 

 geven te hebben tot het fluiten van dit Verbond, 

 volgens deszelfs aanmerkelyke inleidinge. — Men 

 wachtte zich zorgvuldigst, om niet aanftonds elk 

 in het oog te doen loopen , dat deze nadere ver- 

 bintenis een' gevoeligen flag aan de Gentfche 

 Bevfediginge, welke reeds aan 't wankelen was, 

 zou toebrengen. — De Bondgenoocen openbaarden 

 wel, hoe zy dachten over de aanhangelingen en 

 voornaamfte werktuigen van den Koning in deze 

 Landen; doch lieten zyne Majefteit ongemoeid'i 

 ivaar van de reden uit het voorheen gezegde gé- 

 maklyk is optemaken. — De hulp, welke de 

 Nederlanders noch van het Keizerryk verwachte- 

 den; de naauwe betrekking van den Algemeenen 

 Landvoogd op den Keizer, als die een broeder van 

 Matthias was; het belang van fommige Landfchap- 

 pen en Steden ; de toeleg van Koning Filips, om 

 den band tusfchen het Ryk en deze Nederlanden 

 geheellyk te verbreken; en de treffende redenvoe- 

 ring , door den grooten Marnix van Aldegonde op 

 den Ryksdag te Worms in het voorgaande jaar ge- 

 houden, in welke hy, 't gene hier vooral moec 

 opgemerkt worden, de Nederlanden deedt voor- 

 komen als naauw met Duitschland verknocht, en 

 een der leden van het Roomtche Ryk (sj; alle 

 deze dingen waren zoo veele gewigtige redenen, 

 waarom de Bondgenooten zoo uitdrukkelyk betuig- 

 den, dat zy zich, by het aangaan dezer Unie, in 

 geen geval wilden onttrekken van of uit het Heilige 



Room* 



r](j) BOR XII boek, bl,s7, 31. 



