[ CXXIX ] 



ran Uwen leeftyd ; in twee volgende eeuwen kon- 

 den weinigen U evenaren , ik laat liaan , overtref-; 

 fcn; en noch blyft Gy de bewondering der beste 

 vernuften en fchranderfte Staatkundigen van on- 

 zen tyd. Werden Uwe naamen waardig geoor-» 

 deeld, om in 't koper gegraveerd te worden; zy 

 zullen noch veel dieper en geduurzaaraer in 't ge- 

 heugen en hart van onze Vaderlanders gegraveerd 

 blyven, en met den meeften roem vermeld wor- 

 den, zoo lang Nederland, Godsdienst, Vryheid 

 en Dankbaarheid zullen aanwezig zyn. — Dan, zal 

 misfchien iemand met eenige verwonderinge vra- 

 gen, ontmoet men, in dit luifterryke gezelfchap 

 der Bondgenooten, Prins Willem van Oranje niet? 

 hem , die goed en bloed voor deze Rcpublyk 

 durfde wagen? Waren de onderhandelingen over 

 zoo een gewigtig Huk buiten hem begonnen en 

 voortgezet? nam hy geen kennisfe van 't (luiten 

 dezer Unie? of werdt die Vorst door menfchen- 

 vreeze en eigen belang weerhouden, om de ver- 

 gaderinge van dien dag bytewonen, en daar de 

 Unie te onderteekenen? C^iets van dit alles hadc 

 plaats, fchoon het waar is, dat die Vorst zich, 

 op dit pas, niet te Utrecht bevonde. Zyne ge- 

 woone voorzichtigheid, onbefchryfelyke wysheid 

 en ftaatkundig doorzichc geboden hem , de on- 

 derteekeninge der Unie noch eenige weken te ver- 

 fchuiven. Wie bemerkt echter niet , dat de geest 

 van Oranje de Bondgenooten bezielde , ea in 

 hunne vergaderinge , op eene onzichtbaare wyze, 

 tegenwoordig was ? — 'My dunkt, ik zie de blyd- 

 fchap op 't aangezicht der Bondgenooten ver- 

 -fpreid ; ik hoore hen van vreugde in de handen 

 klappen ; malkanderen geluk wenfchen ; tot ge- 

 trouwheid , ftandvastigheid en eensgezinde ge- 



*♦>)>♦♦**** voe* 



