86 VERBETERING 



, Het overige van den tyd op dezen na- 

 middag kan befleed worden aan een klein 



-f;i;?' ! 'i ge- 



.- i » • ( 



Grammatica achte ik zeer noodig ; geen cene ken ik 

 'er die voldoet. En zonder zulk cene Grammatica, 

 door eenige taalkundige lieden opgefteld , en , door 

 openlyk gezag , algemeen ingevoerd , zal men niet ligt 

 tot kennis van verlcheidene byzonderheden van onze 

 taal komen ; maar ten aanzien van dezelve in een aan- 

 houdende onzekerheid blyven moeten, 



In een middelmaatig goed School dient men eenig 

 onderfcheid te leeren , tusfchen de ondericheidene naam- 

 vallen en gejlagten^ iemand behoort te weeten of hy, 

 by voorbeeld , de of den , de$ of der , of hy hun of 

 .^rt«r , fchryven moet. 



Maar verfcheidene dingen zyn 'er, zelfs de Ortho- 

 graphie betreffende, welke een Meefter zyne leerlingen 

 niet kan leeren, en al oeffende hy zich naarftig, zelf 

 nooit met zekerheid kan weeten , of men , by voor- 

 beeld, moet fchryven in fommige gevallen, bemint of 

 bemind , gevreesd of gevreesi enz. Dat de ^'^^ per- 

 foon van het werkwoord hy of zy bemint met een t 

 moet gefchreven worden, fpreekt van zelf, ook het 

 deelwoord met een d , als een adjectivum of toevoeglyk 

 woord , gebruikt , als namelyk , wanneer ik zegge een 

 bemind, geliefd, gevreesd man; want ik moet in den 

 teler de d behouden en zeggen, des beminden mans, 

 of van den beminden man. Maar zoo klaar is het 

 niet, of ik moet fchryven , hy is bemint oï bemind 

 gevreesd enz. de een zegt met een d want het is en 

 blyft t^n participium oï adjectivum^ en zal thans zelfs 

 fchryven geweesd, fchoon men nimmer zegt geweesde: 

 neen zegt een ander, het moet zyn bemint met een / , 

 want in zulk een zin wordt nu het woord onverander- 

 h'k en onbuigbaar 't "Wordt als 't ware tot een byvoe- 

 gelyk woord , adverbiafcit , en in dezen zin , blyft 

 bemint in alle perfoonen onveranderlyk. Zoo ook , 

 T^Q%X men fchryve^i^^^if, Iffeuw? ofV^Wj hew? wie 



