iro VER B É 1* E R I N Ó -^ 



fend zyn vcrfcheidene flukkcTi , ' Itt^dnder-^ 

 Keid in de Carminaof de Oden van Hora- 

 iiüs ? Maar is 't niet wonder ? Van de 

 veertig of vyftig jonge luiden , die veel 

 Irehaagen vinden in den zoetvloeijenden 

 Ovidius , zyn 'er nauwlykws twee , die- 

 eenigen fmaak kunnen krygen in Virgilius 

 óf Horatiifs. Wat is daar de reden van? 

 waarlchynelyk al veel , dat zy dezen zoo 

 wel niet kunnen verdaan of begrypen , 

 dat men dat geen , het welk in dezelve 

 waarlyk treffend is , niet genoeg deed op- 

 merken. 



«,*tGeen ik zoo aanftonds aanbeval, om 

 iianrelyk, niet te veél te gelyk op te gee- 

 ven, en ook van te voören, wanneer 't 

 ijoodig is, de les of een gedeelte van de- 

 Zelve voor te expliceren; komt by deze Poë- 

 ten vooral te pas : anderzins krygen de 

 Discipelen 'er Ijpoedi.^ verdriet in , en' 

 worden den Mantuaner zoo wel als Venu- 



finer 



Qoiif IS doofgnands diePoëzy.' hoe levendig de verbeètr 

 dingskragt ! Hoe treffend zyne Profopopoeien I Hoq 

 fraar en ongedwongen zyne gelykenisfen! en hoe mee- 

 fterlyk weet hy, zich daarvan te bedienen, en hoe 

 Ongevoelig , ja , als van zelf, zynen Lezer die voor 

 ^en geest te brengea! In welke jwee laastgeinelde 

 Syzqnderheden (projopoeien mimeïyk en gelykehhfen^) 

 jiien- ojider origewvde.Dichrers weinigen^ die hem, gej 

 1^'k 'zy ri ; zïil 'aan'ticiTen, ^,' ' ' ' , ^ ^ ^ ^ \ ^y\ ' 



