DER S C H O O L E N. 44^ 



den Herfst van zyn leven, *nu is de oogst 

 voorby, en de vruchten worden ingeza- 

 meld, het verriikkelyke groen verwelkt, 

 de bladeren vallen af, en de florm winden 

 doen de fundamenten der aarde beven, 

 wyl degaapende afgrond der zee den Itout- 

 ften Zeeheld doet fidderen. — Hier is het, 

 dat de Natuur haar fluier laat vallen , en 

 het onbeilendige voor 's menfchen oog ten 

 toon fpreidt. — Hier befchouwt hy met een 

 ryper oordeel, alle de beurtwisfelende om- 

 wentelingen en lotgevallen zynes levens, 

 nu is zyn gezicht opgeklaard , het fterke 

 licht en bruin van den eerflen en tweeden 

 grond verleid zyn oog niet meer ; Hy 

 ontdekt een gedeelte van den fchakel van 

 het ondermaanfche , en krygt van verre 

 in 't verfchiet het waare oogpunt van 's 

 menfchen doeninge te zien ; Verdriet 

 en zorgen trekken hier zyn aandagt ; 

 De dag verkort , de nacht verlangt , en 

 zyn weg wordt moeilyker , hoe meer hy 

 tot zyn laafte tydperk nadert. — Hier op 

 den agtergrond van 's werelds Toneel geko- 

 men zynde, befchouwt hy met heel ande- 

 re oogen alle de veranderingen der Na- 

 tuur, en de lotgevallen der menfchen-kin- 

 deren ; Hy treedt hier met zyne gedagten 

 te rugge tot den eersten , tweeden en derden 

 grond , hy zoekt zyne tydgenoten , maar 



ach! 



