,12 J. VEIRAC OVER DE ROTKOORTS 



groenachtig , vioolkleurig , zwart of 

 purperachtig beflag bezet, naar maate 

 de gal meer is bedorven, en het bloed 

 flerker tot rotting neigt. 



In onze icheeps-rotkoorts is de tong , 

 in den beginne, met eene witte, min of 

 meer bruine korst bedekt en droog : zy 

 word vervolgens bruiner, en eindelyk 

 zwart, wanneer zy tevens eene trillende 

 beweging heeft, de lyder dezelve met 

 moeite uitfteekt en fchynt te vergeeten 

 om ze terug te haaien , 't welk een dui- 

 delyk teken is van ontftelde hersfenen , 

 beginnende ylhoofdigheid en van de 

 kwaadaartigheid der ziekte. Zy is dik- 

 werf, zelf reeds met het begin der ziek- 

 te, bruin of zwart, en niet lang daar 

 na geribd , ais de hals van een gebraa- 

 de hoen , geheel droog. De lyder mist 

 het vermogen , om ze verder, dan de tan- 

 den , buiten den mond te lleeken, — In 

 dit geval hebben de vogten een' grooten 

 trap van rotting, en deze gelleldheid 

 der tong is een overtuigend bewys van 

 de boosaartigheld^ en met zelden van 

 de doodelykheld, der ziekte. 



6. De gefleldheid van de l^ols. Zy is 

 in onze Rotkoorts , even als in alle ande- 

 re van gelyken aart, rad en klein; eene 



hoe- 



