230 o. Z. VAN HAREN OVER DE 



van Troojen heeft bezigtigd , getuigt (b), 

 dat alles aldaar door de befchry ving van 

 Homerus nog kenbaar is ; het geen aan 

 de Grieken de allerfterkfte en waarfchy- 

 nende vooroordeelen ten opzigte van de 

 verhaalde Gebeurtenisfen moest geeven. 

 Het is dan niet te verwonderen , dat 

 de Grieken als dronken waren (gelyk 

 BACiNE (c) zegt) met hunnen Homerus. 

 Ook wierd niemand onder hen , voor 

 vel opgevoed aangezien , die geene 

 grondige kennis zoude gehad hebben 

 van zyne beide Gedichten, en daar 

 van de aanmerkelykfle plaatfen uit het 

 geheugen wist te pas te brengen. En 

 die zelve fmaak en gewoonte ging na 

 Romen over , met de kennis en lief- 

 hebberye der Griekfche letterkunde , 

 20 als blykt uit de versfen van de Ilias , 

 welke het brandende Carthago aan den 

 tweeden Africaan ontrukte. 



y I R G I L 1 u s. 



Maar de admiratie van de Romeinen 

 jsi^endde zig fpoedig na hun eigen Natio- 

 naal 



(b) Lett. 44. 



Cc) Et Jitot que U Grec9y'vre de fin Homere, Foeme 

 '4t ia Re/, e, 2. 



