236 o. Z, VAN HAREN OVER DS 



'dat gedicht tot in ^yne laatfte oogen- 

 blikken in zyn geheugen fpeelden , mag 

 men gisfen uit zyne allerlaatfte woorden 

 aan Livia(f), vergeleeken met die welke 

 Crëufa aan iEneas zegt. 



Maar de Nakomelingfchap der Ro- 

 meinen, die niet altyd de gevolgen van 

 deeze regeering met zo veel vrrugde 

 aanfchouwde als de Alexandr3^nfche 

 Koopvaardye-Vloot , zou ras vergeeten 

 hebben een opftel , dat niets zoude be- 

 vat hebben als den lof van een onder- 

 drukker, dat Cato (g) van Utica maar 

 in 't voorbygaan hadde durven noe- 

 men, dat niet alleen den naam van Ci- 

 cero niet hadde durven melden, maar 

 nog aan de gedachtenis van dien groo- 

 ten Man hadde geinfulteerd (h): indien 

 niet in alle tyden, ieder Romein, be- 

 halven dat, de iEneis hadde moogen 



en 



(f) "Livia noflri conjugii memor vive et vale.' IbtJ. 99. 

 Jamque vale et nati fcrva comwunis amorem. JEn. 1, 2. 



(g) Secretoique pios ^ his dantem regna Catonem. DcC- 



ze lof is fraay , maar dewyl die zig bevind in een 

 van de boeken (8) door den Autheur by zyn dood 

 onvolmaakt gelaatcn, is 't onzeker of Augustus 

 die by 'c leven van Virgilius ooit gezien lieeft, 

 (h) Orabunt causfas melius , fchaamt hy zig niet van 

 andere volkeren te zeggen, en hy fpreckt aan 

 Romeinen, die Cicero liadden gehoord pleitende, 

 F to lege Manilta^y OQï }A, Max (itWws, voor Ligari- 

 us, enz. 



