'240 o. Z. VAN HAREN OVER DE 



evertolUge , het geen -de eerde v/eezend- 

 ïykheid is van een Episch Dichter: 

 niet die overtollige kunst, met welke 

 iemand op twintig verfcheidene wyzen 

 eene zaak, door een meenigte van woor- 

 den, weet uit te drukken; maar di" 

 overtolligheid van geest, die door een 

 gelukkig geheugen bygeftaan, op eeri 

 verheeven onderwerp, twintig verfchei- 

 dene, en alle f^^^/(?, denkbeelden, aan- 

 brengt, welke de borst van den Dich- 

 ter niet alleen vervullen , maar overftel- 

 j)en, 20 dat dikwyls de Inbeelding zel- 

 ve, veel min de Pen, die niet kan vol- 

 gen : en die in zulken gloed uitgeboe- 

 zemd, noodwendig altyd in wanorder 

 moeten voorkomen aan 't oog van koe- 

 le zienders: voornaamentlyk wanneer het 

 pinceel van een ryke Inbeelding ter zel- 

 ver tyd door gelyk vuur gedreeven 

 wordende. Geest, Geheugen, en In- 

 beelding zig famen mengen. Dit is dat 

 ingenium, die, 



mens divimor atque os 

 Magna Jonatiirum (n), 



waar aan dezelve Horatius wil dat men 



een 



(n) Sat. /. I. 4. 



