VADERLANDSCHE GEDICHTEN, 249 



van Nero , van welken Tacitus de fin- 

 guliere dood verhaalt : maar elk heeft 

 ;^yn gevoelen in oude en duistere zaa- 

 leen, en myn voorneemen is niet een 

 lang onderzoek te doen over een naanr, 

 die in geene ernftige redeneering ooit te 

 pas moet gebracht worden , als wanneer 

 (gelyk hier) de ftofFe, welke men 

 verhandelt, noodwendig daar toe ver- 

 plicht (w). 



0,5 cA-f 



Cw) Eene tegenwerping nogtans is 'er op dit 

 gevoelen , welke ik niet fchroom te beantwoor- 

 den, te meer om dat de oplosfing van .de zelve, 

 wel verre is van eenige de minfte hinder aan goe- 

 de zeeden te brengen. Men kan my vragen , hoe 

 een foort van voorrceden, welke ik ftel tot lof 

 van Nero gemaakt te zyn geweest, ooit in een 

 fchimpfchrift teegen hem heeft kunnen dienen? Ik 

 antwoorde, dat, voor eerst, in 't algemeen alle 

 Lof die de juiste paaien te boven gïiac, voorna- 

 "menttyk wanneer die door de eigenliefde van hem 

 die men 'er mede vleyt , werd geloofd, reeds zeer 

 naby een fchimpfchrift koomt: ten tweeden, ^at 

 Vorllen te pryzen over hoedanigheeden welke ie- 

 der (behalven zy) weet dat ay niet bezitten , een 

 daadelyk befpottend fchimpfchrift is : en eindelyk, 

 dat de waare Natuur van de Satyra, van het 

 fchimpfchrift, is, dat fpot 'er zo na by lof is, dat 

 het verftandig oog alleen die weet te onderfchei- 

 den. Dusdanig is zy adrairabcl gedefinieerd door 

 de verftandiglte Vrouw (mislchicn) van onze 

 peuw. 



