VADËRLANDSCHE GEDICHTEN. 26 1 



modius en Aristogiton tot verciering 

 van zyn Paleis in Afien liet overbren- 

 gen; dat dagelyks tot Atheenen in 't 

 Pecyle eene ganfche verzaameling van 

 kunstige fchilderyen zag; dat den Lof 

 der Goden hoorde zingen in plegtige 

 omgangen; voor het welke de geheu- 

 genis van de verflorvene in openbaare 

 reedenvoeringen wierd gepreezen; en de 

 glory-ryke daaden in pragtige fchouwto- 

 neelen vertoond. En alle de Eerden in 

 hunne kunften , door Pericles tegen eikan- 

 deren overgezet , wel, en altyd prompt, 

 betaald, en daar by overlaaden met lof 

 voor dien geenen die een ander over- 

 trof; voelden noodwendig een emulatie 

 welke deeze weetenfchappen tot het 

 hoogfte toppunt konde brengen. Voeg 

 hier nu by , dat de gaave van 't woord 

 wel te voeren fomtyds een gemeen bur- 

 ger tot Vloot- of Leeger- Voogd bevor- 

 derde ; dat geen land overvloeyender was 

 in marmer als GriekenJand, nog eenig 

 volk begeeriger na beelden als de Grie- 

 ken ; en dan ziet men dat de Welfpree- 

 kendheid, de Bouwkunde, en de Beeld- 

 houwerye, in deeze Eeuw meest moes- 

 ten uitmunten. 

 Romen in haar begin een roofnest 

 R 3 zyn- 



