a66 o. 2J. VAN HAREN OVER DE 



bragt. Die deed zig gelden in den Se- 

 naat, daar Koningen en Landen dage- 

 lyks hunne onderlinge verlchillen ter 

 ui.fpraak moesten brengen; die neigde 

 het volk na dien geenen van de Sollici- 

 tanten met welken men in vriendfchap, 

 of door dat belang, dat na vriendfciriap 

 gelykt, was verbonden; eindelyk die 

 gaf fchatten aan die geene , die by dee- 

 2e gaave moeds genoeg hadden om de 

 mishandelde Provintien byteftaan in 

 haare klagten. Niets fchynt ongeloof- 

 iyker, en niets is egter meer beweezen 

 in de gefchiedenis , als de onbegrypely- 

 ke ombefchaamdheid en het openbaar 

 geweld, waar meede de Roomfche Be- 

 velhebberen Tempels, Altaaren, Stee- 

 den en Particulieren beroofden; maar 

 de fchandelyke lyst van die deprsedatien 

 toont te gelyk aan , hoe veele rykdom- 

 men die Landen bezaten. Wanneer dan 

 de geplunderden,na 't vertrek van de Gou- 

 verneurs, Gedeputeerden na Romen 

 zonden , niet om juftitie en rellitutie te er- 

 langen , (dit wist men was onmoogelyk) 

 maar om ten minden aan den Opvol- 

 ger te doen zien dat men lyst hield van 

 zyn gedrag, en langs dien weg , misfchien, 

 het overige te behouden ; dan was 't 



geen 



