VADERLANDSCHE GEDICHTEN. 295 



«en aantehaalen (o). Wanneer men 

 hier nu by voegt, welke diflinctien nog 



T 4 boo- 



(o^> Twee zyn 'er cgtcr welke door hunne fin- 

 gnlariteit, het' ccne van onzinnijïheid en het an- 

 dere door verandering van omftandigheeden by den 

 fpreeker, aanmcrkenswaardig zyn; het eerfte is 

 van Boileau , ter gctecgenheid van den overtocbc 

 van den Rhyn in 'tjaar 1672. 



D? tant de coups affreux la tempête orageufè 

 Tievt un turr.ps fur les eaux la fortuve douteufe. 

 Maïs "Louis d''un regard fait hien-tot la fixer ^ 

 Le Defliii afes jieux n'ofetoit balancer. 



Op de twee eerfte vcrsfcn zou men oordeelen , 

 dat de aiuheur fpreekt van een van die zee-flagen 

 tusichen de Engclfchen en Hollanders , welke drie 

 daagcn met eene onbegrypelyke woede en hard- 

 nekkigheid duurden, en ondertusfchcn hy verhaalt 

 hoe een leeger van veertig duizend Franfchen by 

 mooy en Uil weer een waadbaarc rivier, zonder 

 beletzel, overgetrokken, drie honderd man Kol- 

 landlcbe Cavaüerie in goede order voor hun zaagen 

 wyken , en vervolgens een enkel bataillon Infanterie, 

 dat zig niet retirceren konde nog niogte, ver- 

 moorden. Uit het derde vers leert men dat Lode- 

 wyk de XIV door een verrekyker fpeculeerende 

 wat 'er gebeurde aan de overzyde van de rivier 

 daar hy niec was en hadde kunnen zyn , de for- 

 tuin na die verrekyker luisterde. Hec vierde vers 

 is maar een overzetting van de reeds voorheen ge- 

 melde vlcijende irapicteic van Cornelius Gallus, 



Plus fatis valent Céelaris ora Dei. 



De tweede lof is van laateren tyd en uitgefproo- 



kcn 



