300 o. 2. VAN HAREN OVER DE 



gelukkig eindigende. Die de moeite 

 ■wil neeraen om de Gefchiedenisfen van 

 de Ryken en Staaten van Europa aan 

 deeze reegelen te toet zen , zal 'er wei- 

 nig diergeiyke hoofdOioffen ontmoeten; 

 of" gelukkiger zyn als ik. 



IViaar zo al een groote Geest kundi- 

 ger als zyne tydgenooten eene dierge- 

 iyke bekwame (tof ontdekt, en te geiyk 

 daar by de noodige hoedanigheeden tot 

 de uitvoering bezit, dan doet zig geen 

 minder zwaarigheid op; te weeten of 

 het tydilip in welk hy leeft toelaat om 

 zulke ilof te verhandelen , of uittegee- 

 ven. 



In een Vaderlandsch Gedicht moet 

 men den Nationaalen leezer brengen in 

 tyddippen en gebeurtenisfen waar van 

 de grond als v/aar bekend is niet alleen , 

 maar in welke hy ook geene fabuleufe 

 Helden voor zynen Godsdienst of Vry- 

 heid, rust of voorfpoed, ziet flryden. 

 In teegendeel het moeten zyn mannen , 

 wier geflachten, of by uitfterving de 

 beelden of fchilderyen, ten minften de 

 bekende nagedagtenis, voor zyne oo- 

 gen zyn. Men moet hem voorhouden , 

 daaden tot welker uitvoering , onder het 

 geleide van die Helden , zyn' eigene 



Voor- 



