1522 J. VAN IPEREN, BERICHT 



halven fluurde men er ftevelings naartoe, 

 om het , ware 't mogelyk , over de boeg , 

 te pikken. Maar toen begon zich het 

 voorwerp te beweegen , en het zwom. 

 Men pikte, maar mis; want het duikel- 

 de, 't Kwam echter aan het roer we- 

 'derom boven; wanneer men, ten duide- 

 lykften, befpeurde, dat het eeneSchild- 

 padde was. De flilte was nog toegenoo- 

 men, zoo dat de fchuit ,te naauwer nood , 

 door den wind wilde: en byge volg zag 

 men geene kans om het dier te vangen. 

 Ook lag zy nu te diep en zy was te groot , 

 om, met de vischkorde, gefchept te 

 worden : en even daarom moest men 

 het opgeeven. 



Alle 'de Visfchers waren in zee ge- 

 weest , doghadden niets diergelyks yer- 

 noomen. En Willem Zeger, die, van 

 zyn negende tot zyn twee-en-twintig- 

 llejaar, op de West en in de Straat, ge- 

 vaaren, en eene menigte van fchild pad- 

 den gezien, gevangen en gegectén had, 

 verklaarde nergens eene van die lengte 

 en breedte te hebben aanfchouwd , als 

 deeze was. Trouwens men fchatte de- 

 zelve, in lengte en breedte, gelyk aan 

 het gróotfle Luik van eene visfchers 

 fchiiit. Dus was zy , naar myrie bere- 



ke? 



