GENE2ENE HOOFDWONDEN. Ï7CJ 



vermoeid was. By 't verband vond meni 

 zulks geen fchade gedaan te hebben^ de 

 fystole en diastole der vaten waren leven- 

 dig , en de omtrek der wond was in een 

 volmaakte verettering, zynfpraaktotnu 

 toe belemmerd begon te verbeteren, 20 

 dathy na den volgenden nagt wel gerust 

 te hebben verkwikt was , en zynfpraak nu 

 geheel onbelemmerd; hy klaagde wei- 

 nig over 't hoofd , maar had een zware 

 pyn in den rechter fchouder , dienhy 20 

 min als den arm aan die zyde kon oplig- 

 ten: intusfchen was het of nu alles voor 

 den wind ging , en dat de genezing zich 

 voorfpoedig zou fchikken. De gezon- 

 de toeftand van den lyder, 't herftel zy- 

 ner zintuigen , de geregelde verettering 

 der wond, een oppervlakkige fcheiding 

 der dura maters en voortbrenging der- 

 zelver papillen waren deze vleiende teeke- 

 nen. Het wel voegelyk plaatje hield, 

 door een regelmatige en de natuur na- 

 gebootfte drukking, de geweldige pogin- 

 gen van 't Qerebrum om zich op te heffen , 

 en de beenwond door te dringen , zonder 

 enige drukking tegen; en deze behan- 

 deling toonde hier reeds deszelfs groo- 

 te noodzakelykheid ; want het is zonder 

 ondervinding byna niet wel te gelooven, 



M 2 met 



