iJÓ J. S. Ö, ÖÏNCKLËR GENEES- EN 



derverfcheidentoonen, die in'tfpreeken 

 voorkomen en noodzakelijk zijn. Want 

 volgens No. 3, 4, 5, hoort de Lijder, 

 fchoon moeilijk, wel geluid, doch niet 

 de toonen. 



2. Dat de gehoorzenuw om eenig 

 geluid te kunnen hooren, niet noodig 

 heeft zoo fterk aangedaan te worden, 

 als om de verfcheiden toonen van dat ge- 

 luid te kunnen onderfcheiden volgens 

 No. 5 en 6. Het welk ook de onder- 

 vinding ons op d€^e wijze leert: Als 

 wij iemand zoetjes hooren fpreeken, 

 doch echter niet kunnen hooren, wat 

 hij zegt, zoo wenden wij het oor naar 

 hem toe, houden ons zeer ftil, om door 

 geen ander geluid geftoord te worden , 



en 



foni, quas ad loquelam confcituendam necesfaria 

 est, difterre, ut Ibnus quidem distincte percipia- 

 tur, modificatio illa vero non percipiatur (per 

 mim. 5. 4. 3.) 



Ad foni pereeptionem distinctam requiri actio- 

 nem minorem in nervum, ad verborum et foni 

 modificationis pereeptionem , majorem (per num. 

 5. et ó.) 



ld quod nos etiam experientia hac ratione do- 

 cet: quando audimus fonum fubmisfe loquentis, 

 et verba non intelligimus , rune aurem verfus eum 

 locum dirigimus, quieti fumus, ne alia perceptio 



nos 



