HEILIGE AARDRYKSKUNDE. 471 



jjtef konde gedenken , sionder zyne ziel 

 over zich uittefiorten , "J^. 5, en ver- 

 langde, uit al zyn kracht, om weder te 

 mogen liggen aan die borsten der ver-> 

 troostinge , waarvan hy nu was afgerukt^ 

 en welker gemis hem onlydelyk was. 

 Dat, hoe fcherp een zwaerd de Uchaame- 

 lyke dorst ook zyn moge , zy nochtans, 

 in zyne tegenwoordige afzondering , 

 hem maar flechts eene aanleiding gaf, 

 om zyne zielbegeerte naar Gods aan- 

 fchyn daardoor te fterker uittedrukken, 

 en wel zoo , dat zy niet op eenige ande- 

 re wyze konde gelescht worden , dan 

 door een ingaan in, oi eene verfchyning 

 voor, dat aangezigt , by wien de bron des 

 levens is, en in wiens licht bet waarachtig 

 levenslicht gezien en genooten wordt. 

 Dienzelfden uitmuntenden en Godlie- 

 venden geest had hy ook doen zien in 

 z^me vlugt voor Saul , toen hy in de 

 woejlyn van Juda was. O Godl gy zyt 

 myn God, ik zoeke u in den dageraad ^ 

 myn ziel dorst naar u , myn vleesch ver* 

 langt naar u: in een land, dor, en tnat y 

 zonder water , enz, Pf. LXIII. i. 2, 



Hoewel het niet letterlyk Haat uitge- 

 drukt, dat David lichaamelyken dorst 

 geleden, of zich in 't land der Jordaane 



Gg 4 ver- 



